یک لینک برای پادکست — تمام پلتفرم‌ها در یک آدرس

صبح سه‌شنبه، قسمت جدید آپلود شده، قهوه هنوز گرم است. می‌نشینی تا پست را بنویسی و ناگهان دوباره با همان دیوار همیشگی روبرو می‌شوی. "در Spotify گوش دهید." و آن‌هایی که آیفون دارند؟ "در Apple Podcasts هم هست." و آن شخصی که همه چیز را در YouTube تماشا می‌کند؟ لینک سوم را هم اضافه می‌کنی. در Stories به هر حال فقط یکی جا می‌شود. در بیو اینستاگرام هم فقط یکی. و این احساس را داری که هر بار همان چیز را بازنویسی می‌کنی، فقط کمی متفاوت.

و حالا بشمار چند نفر از شنونده‌هایت از اپلیکیشنی استفاده می‌کنند که دقیقاً آن را اینجا قرار نداده‌ای.

این دقیقاً همان معنایی است که باعث می‌شود یک لینک پادکست منطقی باشد: یک آدرس که همزمان به همه چیز ختم می‌شود.

بخش شما همزمان در پنج مکان زندگی می‌کند

همین قسمت به‌طور موازی در Spotify، در Apple Podcasts، در YouTube و در Pocket Casts موجود است. علاوه بر این، فید RSS و صفحه‌ای با متن پیاده‌شده (transcription) نیز وجود دارد. این یک خطا نیست. توزیع پادکست به همین صورت کار می‌کند و خوب است که این‌گونه عمل می‌کند.

پله‌ها از بخش تخفیف شروع می‌شوند.

• در بیو اینستاگرام فقط یک اسلات داری. فقط یکی.
• در خبرنامه یا کارت ویزیت نمی‌توانی پنج URL را کنار هم قرار دهی، چون شبیه درخواست باج‌گیری به نظر می‌رسد.
• مهمان این قسمت می‌خواهد گفتگو را در صفحه خودش به اشتراک بگذارد. لینکی را که به او داده‌ای ارسال خواهد کرد. اگر پنج تا به او داده باشی، یکی را به صورت تصادفی ارسال می‌کند.
• و یک ماه دیگر هاستینگ خود را تغییر می‌دهی و تمام آدرس‌های قدیمی از بین می‌روند.

می‌توان برای این کار یک "smart link" با قیمت حدود ۱۵ دلار در ماه خرید. اما مشکل اینجاست که چنین سرویسی برند خود را به هر کلیک اضافه می‌کند و در عین حال، افرادی را که کلیک می‌کنند، پروفایل‌سازی (profile) می‌کند. افراد خودت را. چرا این کار را انجام دهی، وقتی یک آدرس کوتاه که متعلق به خودت است کافی است؟

یک آدرس، یک صفحه ساده، بقیه تحت کنترل

ایده بسیار ساده است. یک صفحه فرود (landing page) شامل دکمه‌هایی برای هر پلتفرم می‌سازید و یک آدرس کوتاه را به آن هدایت می‌کنید. یک HTML استاتیک روی هاست خودتان، یک قالب آماده، یا هر چیز دیگر. مهم این است که آدرس کوتاه و برندسازی شده باشد، مثلاً cutty.dev/podcast.

و اینجاست که نکته اصلی وجود دارد، از آن نوع خوب. این آدرس را فقط یک بار تنظیم می‌کنید. آن را همه جا قرار می‌دهید: بیو، فوتر ایمیل، بروشور، هدر سایت. و هدفی که به آن منتهی می‌شود را می‌توانید هر زمان که بخواهید تغییر دهید، بدون اینکه به چیزی که قبلاً منتشر شده است دست بزنید.

cutty.dev/podcast   →   landing z przyciskami:
                        • Spotify
                        • Apple Podcasts
                        • YouTube
                        • RSS / wszystkie inne

اگر یک قسمت خاص را تبلیغ می‌کنید، به آن یک پسوند جداگانه بدهید: cutty.dev/ep42 یا cutty.dev/wywiad-nowak. شنونده بلافاصله می‌داند به کجا می‌رود و شما به جای یک رشته کاراکتر تصادفی بعد از اسلش، نظم دارید. پسوند را خودتان تایپ می‌کنید، بنابراین می‌توان آن را در خودِ قسمت با صدای بلند خواند: "به cutty dot dev slash ep forty two بروید." در پادکست، این موضوع دقیقاً به اندازه طلا ارزش دارد، زیرا نیمی از تبلیغ شما از طریق صدا انجام می‌شود، نه متن.

هدف قابل تعویض در سه لحظه نجات‌بخش است

به نظر یک چیز جزئی می‌آید که یک آدرس گاهی به اینجا و گاهی به آنجا ختم شود. در عمل، دقیقاً اینجا نجاتت می‌دهد:

1. انتقال هاستینگ. شما پادکست خود را از Anchor به جای دیگری منتقل می‌کنید. تمام URLهای پلتفرم تغییر می‌کنند. اما cutty.dev/podcast شما همان باقی می‌ماند، شما فقط مقصد زیرین آن را تغییر می‌دهید. کارت‌های ویزیت که یک سال پیش توزیع شده‌اند همچنان کار می‌کنند.
2. آخرین قسمت. شما یک لینک ثابت به نام cutty.dev/nowy دارید که همیشه به جدیدترین محتوا اشاره می‌کند. هفته‌ای یک بار مقصد را تغییر می‌دهید، و لینک موجود در بیو بدون هیچ مشکلی کار می‌کند.
3. اشتباه. در خبرنامه، لینکی مستقیماً به Spotify قرار داده‌اید، در حالی که قصد داشتید به صفحه ریدایرکت (splitter) وصل شود. با یک لینک کوتاه، می‌توانید حتی پس از ارسال، مقصد را تغییر دهید. با یک URL مستقیم به پلتفرم، هیچ چیز را نمی‌توانید تغییر دهید، زیرا آن لینک برای همیشه به هزاران صندوق ورودی ارسال شده است.

کد QR، یعنی پلی از دنیای فیزیکی

شما در حال پخش زنده هستید. در یک غرفه در کنفرانس ایستاده‌اید. یک رول‌آپ برای یک جلسه تخصصی قرار می‌دهید. کد QR چاپ شده که به cutty.dev/podcast منتهی می‌شود، هر تماس فیزیکی را به یک شنونده بالقوه تبدیل می‌کند. شما آن را از همان لینک کوتاه می‌سازید، بنابراین وقتی مقصد را تغییر دهید، کد همچنان کار می‌کند. نیازی به چاپ مجدد مطالب نیست. همین روش روی اسلاید پایانی ارائه یا روی برچسب لپ‌تاپ نیز کار خواهد کرد.

اعداد بله، جاسوسی نه

می‌خواهید بدانید که آیا خبرنامه بهتر از استوری‌ها عمل می‌کند یا خیر. یک لینک کوتاه به شما تعداد کلیک‌ها را می‌دهد و تمام. این کار پروفایل شخصی که کلیک کرده است را نمی‌سازد. در سیستم من، آی‌پی‌ها هش شده‌اند، سرورها در اتحادیه اروپا قرار دارند و شما فقط آمار خام را مشاهده می‌کنید: تعداد کلیک‌ها، و تقریباً از کجا. این برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه انرژی خود را کجا صرف کنید کاملاً کافی است، و در عین حال حساب کاربری کسی را نمی‌سازید و با داده‌های او تجارت نمی‌کنید.

یک ترفند کوچک که خودم از آن استفاده می‌کنم. برای هر کانال تبلیغاتی یک لینک جداگانه بسازید: cutty.dev/ep42-news ، cutty.dev/ep42-ig که همگی یک هدف مشترک دارند. تنها با نگاه کردن به تعداد کلیک‌ها، بلافاصله مشخص می‌شود که کدام کانال موثر است و مخاطب حتی ذره‌ای ردیابی نمی‌شود. بدون هیچ‌گونه ردیابی از سمت او.

پنج دقیقه کار

به طور مشخص، قدم به قدم، تا هیچ شکی باقی نماند:

1. یک صفحه فرود (landing page) ساده با لینک‌هایی به پلتفرم‌ها بسازید. یا از فیدی که از قبل دارید استفاده کنید.
2. آدرس را به یک پسوند برند شده کوتاه کنید، مثلاً cutty.dev/podcast. این کار را در cutty.dev در یک لحظه انجام می‌دهید.
3. این تک لینک را در بیو، امضای ایمیل، توضیحات کانال و کارت ویزیت خود قرار دهید.
4. یک کد QR برای چاپ تولید کنید.
5. با هر انتشار جدید، فقط هدف را تغییر می‌دهید. بقیه موارد همان‌جا باقی می‌مانند.

و این تمام فلسفه است. یک آدرس، که در قسمت‌ها با صدای بلند تلفظ می‌کنید، از رول‌آپ اسکن می‌کنید و با تغییر هاستینگ از بین نمی‌رود. فقط سوال اینجاست که قبل از خواندن این متن، چند لینک قدیمی را در دنیا پخش کرده‌اید.